Zeven uur en het
liedje klinkt al door de gangen. We moeten vandaag vroeg opstaan want we gaan
voor de eerste keer skiën.
Iedereen
verschijnt in ski-outfit aan het ontbijt. We maken een lunchpakket voor ’s
middags, vullen onze rugzak met een drinkfles, zonnecrème, koek, handschoenen
ski-of zonnebril en maken ons klaar om te vertrekken. Simpel zou je zeggen.
Niks is minder waar. Heel wat leerlingen moeten terug naar binnen lopen om
handschoenen, brooddoos of drinkfles te halen. Sommigen zouden zelfs de bus
bijna missen omdat ze nog aan het spelen zijn op hun kamer in plaats van zich
klaar te maken voor het vertrek naar de skipiste. En toch slagen we er in om
stipt kwart voor negen de bus te laten starten.
We rijden het
Lechtal door en zien kleine alpendorpjes, beschilderde huizen , mooi
houtsnijwerk, hekken hoog op de bergflanken tegen lawines, ….
Langzaam stijgen
we en wordt het dal smaller. Iets over half tien rijden we de parking op van Salober.
Nu wordt het echt spannend. Iedereen helpt de skizakken met de skibotten
uitladen. De ski’s en stokken worden per skigroep gelegd waarna we onze
skibotten aantrekken en trachten vast te maken. Een hele klus waar sommige
extra hulp bij nodig hebben.
Na een kwartier
zwoegen kunnen we met onze skilatten onder de arm of op de schouder richting
skipiste wandelen. De skimonitoren melden zich aan: voor wit Marie, voor rood
Julius, voor groen Jan, voor blauw Nils. Dat onze monitoren Engels of Duits
spreken deert ons niet. Onze leerlingen spreken al een aardig mondje Engels
waardoor de communicatie vlot verloopt.
In de voormiddag
leren we de basis in verband met glijden en stoppen. Al een hele opgave maar
noodzakelijk om straks de echte skipistes op te zoeken. Niemand geeft op ook al
is het echt moeilijk. We zijn dan ook blij dat het twaalf uur is en tijd om te
lunchen. Het zonnetje schijnt en we kunnen ons buiten op het terras zetten
langs de skipiste. Aan de tafels worden de spectaculaire valpartijen en coole moves op de skilatten
besproken. Na een uurtje melden we ons opnieuw bij onze skimonitor voor de
volgende lessen. De gevorderden springen in hun latten en roetsjen naar de
zetellift. Zij verkennen het hele skigebied.
De andere groepen
hebben het glijden en stoppen onder de knie en zijn toe aan het leren bochtjes
maken. De monitor zet een parcours uit met skistokken en met onze handen
beurtelings links of rechts op de knieën maken we mooie bochtjes.
De volgende stap
is ‘de pannenkoekenlift’. De monitor toont hoe we de stok aanpakken, ons laten
slepen en de stok bovenaan moeten loslaten. Dit lijkt toch wel de moeilijkste
opdracht van de dag. Maar moeilijk kan ook voor ons. Op 3 kinderen na kan
iedereen aan het eind van de les de pannenkoekenlift nemen en al behoorlijk
afdalen langs de kleine skipiste. Een dikke proficiat aan iedereen! Zo knap!
Na de skiles
zetten we onze ski’s en stokken in de locker en eten we een koek. Het zonnetje
schijnt nog steeds en we spelen en sleeën nog even voor we de busrit naar
Stanzach aanvangen.
Een heerlijke
douche daar genieten we van voor het avondeten. We trekken leuke kleren aan
want we zijn uitgenodigd voor het zangfeest ter ere van onze 50ste
sneeuwklas. Zingen, dansen feesten, plezier maken omvat het programma voor
vanavond.
Onze feestfoto’s
zullen morgen te zien zijn op de blog.
Het sneeuwklasteam
