Ondertussen was een van de opdrachten die we kregen ook klaar. Een steen zoeken en er een herinnering op schilderen over Stanzach. Nu de verf droog was konden die nog vlug bij in de valies.
Het weerzien met onze familie was met kleine oogjes maar met grote verhalen.
De kookploeg
Laatste keer wakker worden in ons “Stanzachbed”. We zijn wat trager en wat slomer. Onze dansbenen verbruikten gisteren onze laatste energie.
We ontbijten rustig en pakken al een beetje
in. Daarna volgen we de lessen: deel 3 Alpenland, de spar en de lork, de gems.
’s
Middag is er wortelpuree en schnitzel. Als dessert eten we verse fruitsla.
Platte
rust kunnen we niet meer doen aangezien ons beddengoed al in de valies zit. Het
heeft deze nacht gesneeuwd en we kleden ons warm aan voor een wandeling langs
de NamloserBach. We tuimelen en spelen in de sneeuw en gooien met sneeuwballen.
Terug
aan het heem proberen sommige kinderen nog een sneeuwman te maken.
We
werken de les van de gems af en evalueren de sneeuwklas. Daarna pakken we onze
laatste spullen in. Toch wel lastig om alles zelf in de valies en rugzak te krijgen. Per 2
sjouwen we de valiezen van de trap.
We
werken flink door en kunnen nog even gezelschapspellen spelen.
Vanavond
eten we wat vroeger. Onze buschauffeur start om half zes met het laden van onze
bagage. Als de afwas gedaan is, stappen we op de bus en vertrekken we richting
Hulshout.
Als
alles meezit onderweg dan gaan wij vroeg thuis zijn.
Dankjewel
aan alle ouders die ons het vertrouwen gaven om hun kind mee op sneeuwklas te
nemen; dankjewel aan alle leerlingen voor hun enthousiasme, zelfredzaamheid,
samenwerking; dankjewel kookploeg voor de lekkere maaltijden en de lieve
zorgen; dankjewel sneeuwklasteam voor jullie ongelooflijke inzet om dag en nacht
paraat te staan voor onze zesdeklassers.
Dankjewel
volgers voor jullie interesse in onze dagelijkse activiteiten. De foto’s en de
verslagen zijn mooi, de beleving hier zal voor ieder van ons een onvergetelijke
herinnering blijven.
Tot
ziens in Hulshout,
Het
sneeuwklasteam
Skidag vandaag en dat betekent om zeven uur opstaan. Ondertussen hebben we onze routine gevonden. Het ontbijt en het maken van een lunchpakket verloopt vlot. We zijn tijdig klaar om naar de skipiste te vertrekken en dat zonder iets te vergeten. Bijna zonder iets te vergeten! Een goed gevulde brooddoos staat nog te pronken op de tafel. Juf Jolien steekt ze gauw in haar rugzak want deze middag gaat de eigenaar grote honger hebben.
In
het dal hangen er lage wolken terwijl de lucht helder blauw is en de zon de
bergtoppen doet ontwaken.
Onze
skibotten en -latten krijgen we zonder problemen aan. De skiles kan beginnen. Iedereen
neemt na een korte opwarming de zetellift. De afdaling is voor sommigen onder
ons nog een hele klus. In “pizza” bochten maken en afdalen vraagt veel van de
bovenbenen. De skimonitor moet wat bijschaven en 2 afdalingen later is er
zichtbaar resultaat. Tegen de middag hebben we onze angst overwonnen en durven
we aan het einde van de piste voluit gaan
tot aan de skilift.
’s
Middags kunnen we buiten picknicken en genieten van een warme chocolademelk met
of zonder room. De laatste skiles kan beginnen en iedereen geniet er ten volle
van. Spijtig dat het de laatste les is.
Voor
we naar Stanzach vertrekken ontvangen we een skidiploma en een medaille. Knap
van al onze leerlingen om door te zetten en te leren skiën. Voor sommigen is
het een éénmalige ervaring en voor anderen het begin van een jaarlijkse
traditie.
Tijdens
de terugrit naar Stanzach babbelen we vrolijk over de skidag en de “glitter- en
glamour” waar zo naar uitgekeken wordt.
Voor
het vieruurtje brengen we ons skigerief terug en leveren we onze skizak in.
Nadien
douchen we en vullen we ons dagboek in. Als avondeten is er soep, gekookte
aardappelen met bloemkool en varkensgebraad, fruitsla als toetje.
Er
heerst plots een gezonde spanning in huis. De meisjes zijn in de wolken om zich
op te maken voor de dansavond en de jongens willen er op hun best uitzien.
We
zetten de avond in met onze sneeuwklasdans onder feestelijke ballonnen, vlaggetjes
en discobollen. Twee groepjes leerlingen voeren een prachtige dans op. En dan
kan het feest losbarsten. Het ene verzoeknummertje na het andere schalt uit onze
disco-box.
Wanneer
we pauzeren voor een drankje krijgen we onze beloning voor al de uitdagingen
die we deze week gewonnen hebben. Koekjestaart gemaakt door onze kookouders!
Dit is echt feest.
Zo
dadelijk dansen we naar ons bedje en zullen we weer dromen van een
onvergetelijke avond.
Het
sneeuwklasteam
De zon die langzaam komt piepen achter de bergen belooft steeds een prachtige dag.
Na het ontbijt
leren we over Ludwig II. We gaan deze namiddag op bezoek in zijn kasteel in
Beieren (Duistland). Juf Leen schilt een hele berg appels en wij smullen er met
z’n allen van tijdens de pauze.
Onze
sneeuwklasdans wordt nogmaals geoefend. Hier en daar is er al iemand die het
hele dansje kan volgen.
Juf Sandra leert
ons tot de middag nog meer over de Alpen.
We eten
Kaïserschmarrn met gebakken appeltjes. Heerlijk!
Om 13.15 u
stappen we op de bus en rijden richting Beieren. Daar aangekomen worden de
tickets voor kasteel Neuschwanstein opghaald. Ons bezoek start om 15.55 u. We
hebben dus nog tijd om tot aan het kasteel Hohenschwangau te wandelen. Op het
plein aan kasteel Neuschwanstein doen we met z’n allen ons dansje. Het lukt
ondertussen aardig.
Iedereen is onder
de indruk van beide kastelen.
Wanneer we terug
in ons heem aankomen kunnen we onmiddellijk aan tafel gaan. Ons driegangenmenu
bestaat uit soep, kippenblokjes in jus, groene boontjes, wortelen –
courgettemix en yoghurt als dessert. Veel tijd om aan tafel te blijven hangen is er
niet.
Voor onze
avondactiviteit steken we de straat over en stappen we het gemeentehuis binnen.
We zijn te gast bij de schietclub van Stanzach om te leren
karabijnschieten. Om te oefenen schieten
we 5 keer naar de roos. Nadien volgt de wedstrijd 2 keer 5 beurten. Ondertussen
wordt elke tactiek druk besproken bij een drankje.
Als iedereen zijn
kaartjes heeft ingeleverd worden de scores berekend. De winnaars ontvangen een
gouden, zilveren en bronzen medaille. Juf Jolien wint in het team van de
leerkrachten en is daar super blij mee. Het zal een avond worden die we nog
lang herinneren.
Naar bed kunnen
we nog niet. Eerst moeten we onze laatste uitdaging nog aangaan. Een puzzel
maken van 50 stuks binnen de 5 minuten. Geen makkelijke opdracht zo bleek.
Bij het
overschrijden van de tijd telt elke minuut voor een minuut eerder naar bed
morgen. Uiteindelijk zullen we 9 minuten vroeger naar bed gaan morgen. Dat valt
nog mee.
Morgen onze
laatste skidag. De dagen vliegen hier voorbij.
Slaapwel
iedereen,
Het
sneeuwklasteam
Een
meer dan geslaagde Harry Potter avond was het gisterenavond. Lachen, schrikken,
krijsen en allerlei opdrachten uitvoeren bij de aanwezige tovenaars tot we de
dader en zijn vloek gevonden hadden.
Met
de belofte dat er ’s nachts met skipoeder over de “goeie” slapertjes zou
gestrooid worden, gingen we naar bed. Topskiër willen we allemaal worden en dat
zou de tovenaar van ons maken.
Als
om 7 uur het liedje door de gang galmt, springen we gezwind in onze skikleren.
We zijn er klaar voor om te bewijzen dat we een topskiër zijn.
Het
sneeuwt als we aan de skipiste toekomen. Enkele “topskiërs” zijn hun skibril
vergeten en eentje zelfs zijn helm.
Iedereen
durft de pannenkoekenlift op en krijgt plezier in het bochtjes maken en afdalen.
Al snel maakt de pannenkoekenlift plaats voor een zetellift. Oeps, de eerste
afdaling valt toch wat tegen. Deze piste is heel wat steiler. Doch bij elke
afdaling groeit iedereen in zijn of haar kunnen en ’s middags voelen we ons al
een volleerd skiër. Omdat het hard sneeuwt, picknicken we niet buiten. We eten
snel een boterham in de gang van de skischool en zetten ons dan in de skihut
achter een grote tas warme chocolademelk met room.
Om
13 uur staan we terug op de piste. Met wat bijsturing en hulp van juf Leen en
Edwin geraakt iedereen telkens beneden. Vooraleer we met de bus terug naar
Stanzach rijden eten we een koek en gaan we de uitdaging van de dag aan. Met z’n
allen liggend in de sneeuw de tekst “50 jaar sneeuwklas” vormen. Het lukt!
Helaas hebben we geen beeldmateriaal van het resultaat.
We
douchen als we thuis zijn, schrijven in ons dagboek en vullen de weerkalender
in.
Als
avondeten serveert de kookploeg aspergesoep, spaghetti en een chocolade-ijsje.
Onze
avondactiviteit is een extraatje. Jeka heeft enkele Tiroler muzikanten
uitgenodigd om Tirolerliedjes te spelen
omdat we voor de 50ste keer op sneeuwklas komen in Stanzach.
We
zingen “de pannen van het dak” en dansen een polonaise door het lokaal. Wat een
mooie afsluiter van de dag.
Wat
vroeger dan de voorbije dagen gaan we naar bed want we hebben wat extra rust
nodig om de komende dagen er weer vol voor te gaan.
Slaapwel
trouwe lezers,
Het
sneeuwklasteam
Mogen slapen tot half negen was geen luxe na ons avondje uit. Onze feestavond in hotel Waldhof begon met een cadeau op elke tafel. Een feestelijk begin van de avond. Voor ieder van ons zat er een feesthoedje, een toeter, een zakje chips en een badge in. We zongen uit volle borst alle liedjes mee en na het dankwoordje van Tony over de jarenlange vriendschap tussen Waldhof en onze school werd de dansavond geopend. Iedereen zat er ongeduldig te wachten want we zouden eerst onze uitdaging aangaan, een polonaise vormen met 50 personen. Wat een geluk! Alle aanwezige hotelgasten waren bereid om mee te doen en zo kwamen we zelfs aan 55 personen die enthousiast zwaaiend door het hotel dansten. Het ene na het andere liedje en het dansplezier werd steeds groter. Jammer genoeg komt aan elk mooi lied een einde en zo ook aan deze avond. Om 22.30 uur wandelden we terug naar huis Groeninghe. Gauw tanden poetsen, pyjama aan en slapen. Het was een prachtige dag die ons nog lang zal bijblijven.
Bij
zondag, horen pistolets! Voor iedereen waren er twee pistolets voorzien met
beleg naar keuze: kaas, salami, hesp, boterhamworst, confituur, honing, platte
kaas en choco.
Aan
één tafel hebben ze al een grote pot choco leeg. Er worden daar boterhammen
besmeerd met een laag choco van een dikke centimeter.
Vandaag
blijven we in Stanzach. Na het opruimen van de slaapkamers, volgen we de les “Alpenland
deel 1”en daarna de les over de Lech.
Als
lunch is er tomatensoep, spek met eitjes en brood. Daarna eventjes platte rust.
Wat op bed liggen lezen of een dutje doet deugd. In de namiddag beschilderen we
een steen als aandenken. Beurtelings vertrekt er een groepje voor de
wandelzoektocht doorheen Stanzach. Het is beginnen sneeuwen. De bergen zijn
niet meer zichtbaar. Het is fijn om de sneeuw onder onze voeten te voelen
kraken. We kregen alweer een nieuwe uitdaging omwille van 50 jaar sneeuwklas
Hulshout, een ballonnenslinger maken met 50 ballonnen.
Ook
op zondagavond volgen wij les. We leren ons oriënteren in de bergen.
De
kookouders trakteren ons op een warm buffet: videe, hamburger, boomstammetjes,
puree, gebakken aardappelen, gratin aardappelen en broccoli. Rijstpap of een
yoghurtje als dessert vulde het laatste gaatje in onze buik.
Zoals
elke avond vullen we ons weerstation en dagboek in. Benieuwd naar de
avondactiviteit?
We
spelen een levende Harry Potter cluedo in ons huis waarbij alle lichten gedoofd
worden. Met een zaklamp doorheen het huis dwalen, opzoek naar allerlei duistere
figuren, verboden spreuken en gevaarlijke drankjes, … het belooft een spannende
avond te worden.
Groetjes,
Het
sneeuwklasteam
Zeven uur en het
liedje klinkt al door de gangen. We moeten vandaag vroeg opstaan want we gaan
voor de eerste keer skiën.
Iedereen
verschijnt in ski-outfit aan het ontbijt. We maken een lunchpakket voor ’s
middags, vullen onze rugzak met een drinkfles, zonnecrème, koek, handschoenen
ski-of zonnebril en maken ons klaar om te vertrekken. Simpel zou je zeggen.
Niks is minder waar. Heel wat leerlingen moeten terug naar binnen lopen om
handschoenen, brooddoos of drinkfles te halen. Sommigen zouden zelfs de bus
bijna missen omdat ze nog aan het spelen zijn op hun kamer in plaats van zich
klaar te maken voor het vertrek naar de skipiste. En toch slagen we er in om
stipt kwart voor negen de bus te laten starten.
We rijden het
Lechtal door en zien kleine alpendorpjes, beschilderde huizen , mooi
houtsnijwerk, hekken hoog op de bergflanken tegen lawines, ….
Langzaam stijgen
we en wordt het dal smaller. Iets over half tien rijden we de parking op van Salober.
Nu wordt het echt spannend. Iedereen helpt de skizakken met de skibotten
uitladen. De ski’s en stokken worden per skigroep gelegd waarna we onze
skibotten aantrekken en trachten vast te maken. Een hele klus waar sommige
extra hulp bij nodig hebben.
Na een kwartier
zwoegen kunnen we met onze skilatten onder de arm of op de schouder richting
skipiste wandelen. De skimonitoren melden zich aan: voor wit Marie, voor rood
Julius, voor groen Jan, voor blauw Nils. Dat onze monitoren Engels of Duits
spreken deert ons niet. Onze leerlingen spreken al een aardig mondje Engels
waardoor de communicatie vlot verloopt.
In de voormiddag
leren we de basis in verband met glijden en stoppen. Al een hele opgave maar
noodzakelijk om straks de echte skipistes op te zoeken. Niemand geeft op ook al
is het echt moeilijk. We zijn dan ook blij dat het twaalf uur is en tijd om te
lunchen. Het zonnetje schijnt en we kunnen ons buiten op het terras zetten
langs de skipiste. Aan de tafels worden de spectaculaire valpartijen en coole moves op de skilatten
besproken. Na een uurtje melden we ons opnieuw bij onze skimonitor voor de
volgende lessen. De gevorderden springen in hun latten en roetsjen naar de
zetellift. Zij verkennen het hele skigebied.
De andere groepen
hebben het glijden en stoppen onder de knie en zijn toe aan het leren bochtjes
maken. De monitor zet een parcours uit met skistokken en met onze handen
beurtelings links of rechts op de knieën maken we mooie bochtjes.
De volgende stap
is ‘de pannenkoekenlift’. De monitor toont hoe we de stok aanpakken, ons laten
slepen en de stok bovenaan moeten loslaten. Dit lijkt toch wel de moeilijkste
opdracht van de dag. Maar moeilijk kan ook voor ons. Op 3 kinderen na kan
iedereen aan het eind van de les de pannenkoekenlift nemen en al behoorlijk
afdalen langs de kleine skipiste. Een dikke proficiat aan iedereen! Zo knap!
Na de skiles
zetten we onze ski’s en stokken in de locker en eten we een koek. Het zonnetje
schijnt nog steeds en we spelen en sleeën nog even voor we de busrit naar
Stanzach aanvangen.
Een heerlijke
douche daar genieten we van voor het avondeten. We trekken leuke kleren aan
want we zijn uitgenodigd voor het zangfeest ter ere van onze 50ste
sneeuwklas. Zingen, dansen feesten, plezier maken omvat het programma voor
vanavond.
Onze feestfoto’s
zullen morgen te zien zijn op de blog.
Het sneeuwklasteam
We
starten ons verslag met een dikke proficiat voor onze meisjes. In hun kamers
was het gisterenavond snel rustig waardoor iedereen voldoende nachtrust kreeg. ’s
Morgens was er geen kabaal. Pas wanneer het liedje speelde merkten we dat de
meisjes stilaan wakker werden.
Bij
de jongens daarentegen was er nog heel laat veel plezier.
Nu
het licht was en het zonnetje boven de bergen uitkwam, zagen we pas hoe
indrukwekkend de Alpen wel zijn.
Na
het ontbijt leerden we een brief schrijven en vanaf 10 uur wandelden we in kleine groepjes naar het
skilokaal om skibotten en skilatten op te halen. We maakten een wandeling door
Stanzach en bestudeerden de samenvloeiing van de Lech en de Namloser Bach.
Naar
aanleiding van de 50ste keer sneeuwklassen ontvangen we dagelijks
een uitdaging. Vandaag moesten we met 50 stenen uit de Lech het getal 50
creëren in de sneeuw. Benieuwd of het ons lukte? Bekijk dan snel de foto’s.
’s
Middags aten we preisoep en bereidden we ons eigen broodje club kaas of hesp.
Even
platte rust, een helm aanpassen en het was al tijd om de lijnbus te nemen naar
Steeg om te gaan rodelen. Wat een teleurstelling toen de chauffeur van de
lijnbus weigerde om ons mee te nemen.
Snel schakelen en dan maar opzoek gaan in Stanzach naar een leuke plek
om te sleeën en te spelen.
Door
de jarenlange ervaring van ons team was die plek snel gevonden. We konden er
naar hartenlust glijden en tuimelen in de sneeuw. Al snel was het tijd voor het
vieruurtje, chocomelk en een koek. Dat smaakte na dat spelen in de sneeuw.
Voor
het avondeten leerden we over de geschiedenis van Stanzach. Daarna schreven we
postkaartjes, douchten we beurtelings en vulden we ons dagboek en weerbericht
in.
De
laatste activiteit vanavond is het Bingospel. Er zijn weer leuke prijsjes te
winnen!
Morgen
gaan we voor de eerste keer skiën en daar kijken we al naar uit.
Groetjes,
Het
sneeuwklasteam
Verslag
Donderdag
22 januari 2026
“Eindelijk
is het ochtend”, hebben heel wat kinderen gedacht. Een portie gezonde stress
voor wat zou komen, is het laatste wat we thuis nog meenemen. Op naar de
sporthal!
De
bus staat al klaar en we kunnen onze bagage onmiddellijk inladen. Een minuutje
over zeven zet de bus zich in gang, rijden we al zwaaiend de parking af en slikken
we onze opkomende traantjes weg. Want het is toch wel wat om als 11 – 12 jarige
een weekje zonder ouders naar de Alpen te trekken.
Al
snel gonzen er vrolijke stemmetjes door de bus. We stoppen nog in
Kwaad-Mechelen om onze kookouders (Theo en Nicole, Lina en Marc) op te halen en
in Houthalen-Helchteren vervoegen de laatste twee reizigers ons. Allemaal knap
volgens schema.
In
de voormiddag pauzeren we een eerste keer kort in Peppenhoven. Nadien kijken we
de film “The Fantastic beast”. Een opwarmertje voor het thema Zweinstein en
Harry Potter dat er in de loop van de week aankomt. Rond half twee stoppen we
iets langer voor de lunch. Het zonnetje schijnt en we zitten gezellig buiten.
Traditiegetrouw
volgt daarna de busquiz. Lange tijd zwoegen we op de gevarieerde vragen want er
valt wat te winnen voor diegenen die het hoogste scoren. Langzaam verdwijnt de
zon omwille van mist die de takken van de bomen en struiken voorziet van een
wit poederlaagje.
Bij
onze laatste stop zien we de Alpen niet omwille van de mist. Het is ondertussen
gevoelig kouder geworden.
Het
laatste deel van onze busreis brengen we door in het gezelschap van de
kampioenen. Een film die velen bekoort.
Iets
over half zeven rijdt onze chauffeur de parking voor ons heem op. We zijn vlot
en veilig op onze bestemming geraakt. Bedankt Daisy en Wim!
Valiezen
uitladen, kamers toegewezen krijgen, bed opmaken, de nodige spullen zoeken
deden we onder begeleiding van onze leerkrachten. Terwijl had onze kookploeg de
tijd om groenteballetjes in tomatensaus met rijst te maken. Iedereen lustte
dit.
Na
de maaltijd poetsten we onze tanden, trokken onze pyjama aan en zetten we ons
opnieuw in het leslokaal om ons dagboek in te vullen. Er wordt druk nagepraat
over deze eerste dag. Dat belooft voor morgen.
Zo
beste ouders en trouwe volgers, we zijn er helemaal klaar voor om jullie de
komende dagen mee te nemen in onze belevenissen hier in het Lechtal.
Het
sneeuwklasteam